هیاهوی من

سلام عزیزم.من پریروز اومدم وبلاگ و تا الان نتونستم بیام چون تصمیم گرفتم گوشی نخرم تا از مجازی دور باشم.از اونوقت تا حالا هم چیزی به ذهنم نمیرسه که بگم چون وقتی پستهای قبلیم رو می خونم میفهمم فقط کارم رنجاندن تو بوده و هست.آی قربون دلت برم که محبت و دلسوزی رو به من یاد داد.نگار مهربونم حال من خوبه اما تو باور نکن.اینو بدون که بدون تو،نه واسه مدتی که هیچوقت حال من خوب نیست،تو که هفت سال نه بلکه نه سال و نیمه که از من خبر داری چرا فکر میکنی من توی خوشیها فراموشت میکنم.الهه مهربونیم دوستت دارم.مطمئن باش که مهر تو از دل من تا ابد بیرون نمیرسه و قلبم همیشه به یاد توست.


منبع این نوشته : منبع